Info

http://jakkapatz.hi5.com - Send it to your friends

Sex / Age

Male / 19

Birthday

October 30

Location

Kathmandu, Nepal

About Me

Interests

Favorite Music

...friday,acapella7,B5,Shinee,sqweez animal,dojo,
...three for three,the stranger,p.o.p,palmy,hru,etc.,scrubb,
...groove rider,hum,tattoo colour,funky wah wah,monotone,
...knock the knock,save da last piece,yarinda,beargarden,cynci suei
...the magic number,rik wachirapilan,jason mraz,maroon 5,
...arctic monkey,king of leon,franz ferdinand,the begins,utada hikaru,
...slur,soul after six,no more tear,lilly allen,feist,and more more :")

Favorite Books

...everbody everything,nine lives,abc comic,เนปาลประมาณสะดือ,เมฆ,หมอก,
...หน่อไม้,ลอนดอนไดอารี่,รูปรูป คำคำ,cheeze magazine,art4D,DDT magazine,aday
...menhealth magazine,CG+ magazine,wallpaper+

hi5 Games

Play hi5 Games

Recently played

Jumper

Scored: 2,760
Top Score: 2,760

Groups

View All Groups

Holga, * Silpagum RSU *, LOMOGRAPHY IN THAILAND, Rangsit University : RSU, VIS.RSU

Journal

View All 25 Entries Add Comment

120809 : Aug 12, 2009

12/08/09
20:29

" ทีคนอื่นบอกรักออกไปได้ไม่รู้จักเขินอาย "
" แค่บอกว่าเขาทำไมถึงต้องเขินอายด้วย "
นี่คือคำตอบที่พี่คนนึงบอกกับผม
ตอนที่ผมถามเขาว่า
ทำยังงัยดีผมไม่กล้าบอกรักเขาเพราะผมเขิน?

วันที่ 12 สิงหาคม..
ผมตื่นขึ้นในตอนบ่ายแก่ๆ พร้อมกับความงัวเงีย
ในขณะเดียวกันนี้ ในหัวของผมคิดอยู่เรื่องเดียวจริงๆ
คิดว่าวันนี้ยังงัยผมก็ต้องบอกรักผู้หญิงคนนึงให้ได้

ผมลุกขึ้นจากเตียงในสภาพที่ไม่ดีซักเท่าไหร่
เพราะเนื่องจากการนอนแต่หัวค่ำที่ผมต้องทำตั้งเเต่เด็ก
มันใช้กับผมไม่ได้มาหลายปีแล้ว เพราะในระยะหลายปีมานี้
ผมเข้านอนดึกมากจนเป็นนิสัยไปเเล้ว.. .
ผมค่อยๆลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน
แล้วก็เหลือบหันมาดูนาฬิกาตอนนั้นก็เกือบๆจะบ่าย4โมงเย็นเข้าเเล้ว
ผมหัวเราะให้กับวันหยุดวันนี้ ไม่ใช่เพราะผมขี้เกียจแต่อย่างใด
เเต่เพราะนานๆทีผมจะได้นอนอย่างที่ไม่มีใครมาปลุกให้ไปเรียนซักทีนึง
ชีวิตมหาวิทยาลัยของผม การพักผ่อนเป็นเรื่องที่สำคัญรองจากการเรียนจริงๆ
ผมทำกิจวัตรในวันนี้อย่างไม่เร่งรีบนัก
ทุกอย่างดำเนินไปช้าๆ ช้าจนผมเกิดเบื่อขึ้นมานิดหน่อย
ผมเปลี่ยนชุดลงไปกินข้าวพร้อมกับอารมณ์ที่สนใส
ตอนนั้นคิดว่าถ้าบรรยากาศในตอนนี้ยังเช้าๆอยู่ ยังเป็ตอนที่ยังแดดยังอ่อนๆ
เป็นตอนที่มีเสียงนกร้องไปเรื่อยๆ เป็นระยะไป
มันคงเหมือนกับจินตนภาพของนักเขียนการ์ตูนอย่างแน่นอน
แต่ผมว่าได้เเค่นี้ก็ดีถมเถไปเเล้วหล่ะ

ผมใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย จนในที่สุดก็กลับมาลงเอยที่ห้องของผมอีกครั้ง..
ผมเอนตัวลงบนเตียงพร้อมกับหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าๆที่เพื่อนหลายคนบอกให้ผมเปลี่ยน
แต่ผมก็ไม่ยอมเปลี่ยนซักที ผมค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนึง
ที่ผมตั้งใจว่าวันนี้ผมจะต้องโทรไปบอกรับเขาให้ได้
เพราะตั้งเเต่เกิดมา ผมกล้าพูดเลยว่า
ผมได้มีโอกาสบอกรักเขาไม่มากเท่าไหร่นัก..
และอีกไม่กี่อึกใจ เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นเรื่อยๆ
เเล้วก็มีเสียงผู้หญิงคนนึงทีอยู่อีกที่นึงรับสายผม
ผู้หญิงคนนั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อผม
ทั้งเลี้ยงดู ห่วงใย เเละอีกหลายๆอย่าง
ที่ตัวผมเองแอบคิดไม่ได้ว่า ในช่วงชีวิตของผมที่อสั้นสั้นนี้
ผมจะทดแทนเขาหมดรึเปล่า?

ผมได้ยินเสียงอันอบอุ่นดังขึ้นในอีกฝั่งของสายโทรศัพท์
เธอทักทายผมอย่างห่วงหาเหมือนทุกครั้งที่ผมโทรศัพท์ไปหาเธอ
ผมไม่รีรอที่จะพูดกับเธอ.. .
" ฮัลโหลครับ.. .แม่ทำอะไรอยู่? "
เสียงนุ่มๆของเธอตอบกลับมาหาผม
เธอก็ถามผมไปเรื่อยๆ
ก่อนที่ผมจะบอกความในใจที่ผมนั่งคิด นั่งเรียงบทพูดอยู่นาน
เพื่อจะพูดให้เธอ คนที่ผมรักที่สุดฟัง
" แม่.. วันนี้วันเเม่นะ "
" ต้นขอให้เเม่มีความสุขเยอะๆเลยนะเเม่นะ "
" บางอย่างที่ต้นทำไม่ดี ทำให้เเม่เสียใจต้นขอโทษนะเเม่ "
" บางที่ต้นอาจจะใช้เงินเยอะไป จนทำให้เเม่เหนื่อย "
" เเต่ต้นสัญญานะเเม่... .ต้นจะเรียนจบเร็วๆ มีเงินเดือนดี "
" จะได้เลี้ยงแม่ เลี้ยงน้องให้ได้ "
" ต้นรักแม่นะ.. . "
ในตอนนั้นผมเองก็เขินๆอยู่บ้าง เเต่ก็เทียบไม่ได้
ก็ความดีใจที่ได้บอกเธอไปในวันนี้.. .
เธอพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเดิม
แต่ความรู้สึกตอนนั้นของผมมันไม่เหมือนเดิม
ผมอยากกลับไปหาเธอ แล้วกระโดดกอดเธอแน่นๆซักครั้ง
เธอบอกกับผมว่าขอแค่ผมเป็นคนดี ตั้งใจเรียน
แค่นี้เธอก็ดีใจแล้ว.. .
ผมได้ยินคำที่เธอพูดออกมา มันทำให้ผมน้ำตาคลอจนเกือบจะไหลออกมา
แต่ผมจะไม่ร้องไห้ให้เธอได้ยินเด็ดขาด ผมอยากให้เธอรู้ว่า
ผมเข้มเเข็งพอที่จะดูและเธอและน้องๆของผมแล้ว

แล้วเราก็กดวางสายไปพร้อมๆกัน
ผมกลับมานั่งยิ้มกับตัวเอง แล้วคิดย้อนไปอีกว่า
บทสนทนาของผมและเธอในวันนี้ยาวกว่าปกติมาก
ยาวมากจนผมไม่กลัวค่าโทรศัพท์ของผมเลย
เพราะผมคิดว่า เงินแค่ไม่กี่บาท
กับความสุขของสังคมเล็กๆที่เรียกกันว่าครอบครัว
มันเทียบกับไม่ได้เเม้เเต่ปลายธุลี.. .
ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยต่อไปนานพอสมควร
แต่สิ่งที่ผมคิดและผมจะทำให้ได้นั้นก็คือ
ผมจะทำตามสัญญาที่ผมได้บอกกับเธอไว้
และผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจเป็นอันขาด

ขอบคุณประเทศของผมนะครับ
ที่มีวันดีๆที่ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวผม
ยิ่งอบอุ่นขึ้นทุกวัน ขอบคุณจริงๆครับ
.. .

จักรภัทร อูปคำ